Wiersz biały jest specyficzną formą wiersza. Nie posiada ani znaków interpunkcyjnych, ani nie posiada także rymów. Najważniejsza jest rytmika. Nic nie szkodzi, nie potrzebują. Naprawdę nie ważna jest forma przekazu, istotny jest przekaz jaki ze sobą niosą. Ich analiza jest identycznie łatwa jak poezji tradycyjnej. Zależy to od artysty. A wszyscy potrafią w ten sposób przekazać osobiste koncepcje i pragnienia. Nam zostaje jedynie degustować sie ich twórczością, którą tak pieczołowicie każdy poeta tak szanuje.
Nie wiem ilu autorów uważa się za wybitnych poetów, a ilu tak zwanych twórców za prawdziwych autorów. Jedno jest bezdyskusyjne. Jesteśmy obdarowani pasją. Czy w nas przesadnie wierzymy, czy wręcz przeciwnie to wszystko jest nieważne. Istotna jest pasja, istotne jest usilne trzymanie się własnego celu w brew wszystkiemu. Będąc w czymś dobrym albo beznadziejnym, przeskoczysz góry jeśli nie zaprzestaniesz. Tak w chwili obecnej jest z nami poetami wierszokletami.
Poezja to nasz konik. Niemożliwym jest o niej myśleć jak o zwyczajnym hobby. Tu jedyne co dajemy to nasza psychikę. Zamieniamy myśli na papier, obnażamy się przed czytelnikiem z masek dnia powszechnego. Jak golasy w środku miasta musimy pozbyć się wstydu i przerażenie przed ukazaniem indywidualnej ideologii.
“Nagia jak ja twarz”
uwielbiają gorące rzęsy was
oni szukają gorąco mnie
rozłąka rozstania kocha nieuchwytny oddech
wstydliwie patrzysz na pierwszą rozłąkę